Part and PartDesign/pl

Informacje ogólne
Przez lata było wiele dyskusji o różnicach i konsekwencjach używania środowisk pracy Część i  Projekt Części.

Dobrym pomysłem jest używanie jednego lub drugiego, dopóki użytkownik nie będzie czuł się komfortowo z jednym, a następnie nauczy się drugiego. Zazwyczaj zaleca się również, aby nowi użytkownicy nie mieszali ich ze sobą, dopóki nie zrozumieją konsekwencji takiego postępowania.

Porozmawiajmy o tych konsekwencjach.

Koncepcje środowiska Część
Środowisko pracy Część jest zasadniczo Konstrukcyjną geometrią bryły CSG. Operator łączy różne bryły pierwotne, aby w końcu otrzymać reprezentację pożądanego kształtu. (W rzeczywistości, środowisko Część idzie o krok dalej niż tylko bryły pierwotne i pozwala operatorowi na użycie operacji szkic + wyciągnięcie (lub szkic + odwrócenie, pochylenie, omiatanie ...), aby utworzyć losowe kształty również)''. Kiedy każda bryła pierwotna lub kształt jest tworzony, nie ma żadnego związku z innymi utworzonymi obiektami (z wyjątkiem szkiców i ich załączników), jest to pojedyncza bryła.



Ten stan utrzymuje się do momentu, gdy operator użyje jakiejś operacji do ich połączenia (zazwyczaj jest to operacja typu logicznego). Każda początkowa bryła pozostaje dostępna osobno, a operacja tworzy nowy obiekt.

Chodzi o pojedyncze elementy brył i ich łączenie.

Koncepcje środowiska Projekt Części
W środowisku pracy Projekt Części obiekt Zawartość jest konstruowany bezpośrednio jako pojedyncza zwarta bryła.

Pierwszym krokiem w bryle musi być blok materiału, albo z addytywnej bryły pierwotnej, albo z wyciągnięcia ze szkicu, albo z importowanego kształtu (zwanego wtedy Bryłą Bazową).

Ten początkowy blok materiału będzie sukcesywnie zmieniany aż do uzyskania pożądanego kształtu końcowego (bryły).

Jest on kumulatywny w tym sensie, że każda operacja dodaje lub usuwa materiał.

Domyślnie "końcówka" bryły - o ile nie nastąpi dobrowolna zmiana wizualizacji danej cechy - jest ostatnią operacją wykonaną na bryle. Jest to aktualny i widoczny stan zawartości, gotowy do ponownej zmiany przez nową cechę.

Każda funkcja pod bryłą reprezentuje skumulowany kształt bryły od pierwszej cechy do rozpatrywanej cechy.

Zatem aby mieć kompletną bryłę, z jednej strony cecha Czubka musi być ostatnim etapem budowy tej bryły, a z drugiej strony to bryła musi być wybrana, a nie etap jej budowy.

Umożliwi to, w przypadku modyfikacji, posiadanie zawsze reprezentowanej ostatniej wersji bryły.

Uwagi i uzupełnienia : W każdym momencie konstrukcji, ostatnią używaną funkcją jest "Czubek", którą można zdefiniować również jako "aktywny etap w konstrukcji obiektu" lub "etap poprzedzający następną czynność w konstrukcji obiektu". Kiedy rysunek obiektu jest kompletny, Czubek jest naturalnie ostatnim etapem lub cechą konstrukcji. Ale jeśli jest to pożądane, w przypadku zapomnienia, dowolna cecha konstrukcji może być tymczasowo zadeklarowana jako Czubek: staje się ona wtedy etapem poprzedzającym następne działanie w konstrukcji obiektu, co oznacza, że nowa cecha (nowe cechy) może być wstawiona w dowolnym miejscu konstrukcji, pod warunkiem, że nie tworzy żadnej niezgodnej z zestawem.

Kiedy wszystko jest skończone, musisz ponownie zadeklarować ostatnią cechę jako Czubek, która odpowiada gotowemu obiektowi.



Ten obrazek przedstawia Zawartość. Jest to jednolita bryła, która składa się z warstwowego szkicu i bryły pierwotnej stożka. Jest to pojedyncza bryła.

Jeżeli czubek jest na wyciągnięciu, to wyciągnięcie może istnieć oddzielnie, ale jeżeli jest na stożku, stożek nie może istnieć oddzielnie (wyciągnięcie na stożku = wyciągnięcie + stożek).

(Inną rzeczą, o której często się wspomina jest to, że bryła musi być pojedynczą spójną bryłą. Oznacza to, że cała geometria utworzona przez element w Zawartości musi dotykać jego poprzednika).

Następstwa
Chociaż nie jest to zalecane dla początkujących, możliwe jest połączenie narzędzi środowiska Część i Projekt Części, pod warunkiem, że wiesz co robisz. Na przykład:

People get caught when they attempt to use some feature under the Body (rather than the Body itself) as one selection of a Part Workbench Boolean operation. This is a problem, because the selected feature does not represent THE complete solid.

In a sense, from a Part Workbench standpoint, the Body represents another primitive. So, using a Body (remember it is a proxy for the tip) and a Part Workbench object to do a Boolean is valid. But the resulting object is a Part WWorkbench object. And, thus PartDesign Workbench tools can't be used on it any longer.

And, it can get even more complicated. If you create a new Body and drag the result from the previous paragraph into it, a BaseObject is created. And you can go off an use the PartDesign Workbench tools on it.

The Caveats
There is a caveat with the Tip and it's representation of the single solid in the Body. If the tip is a subtractive feature and is used in a dress up operation, for instance a Mirror, the Mirror is operating on the underlying feature (a pocket for example). Thus the cumulative solid is not mirrored, but the subtractive feature is. The result of this must create a single solid.

In this example, a mirror of the tip (which is the pocket of the slot) around any of the base planes, or even a face of the solid will not produce a mirrored solid of the entire model. (In fact, it will produce a Mirrored feature in the tree that is essentially empty.)



In this example, a mirror of the tip (which is the pocket of the slot) is performed around the datum plane and produces a mirrored slot:



See the PartDesign Mirrored tool wiki page for more information.

Porównanie
Poniżej możesz zobaczyć ten sam przykład zbudowany przy użyciu każdego z dwóch środowisk pracy. Oczywiście, zawsze istnieje kilka możliwych przebiegów budowy dla każdego z tych środowisk pracy.

Porównaj drzewa konstrukcji w obu środowiskach pracy, jak również ich organizację i przeczytaj chronologię:

Rozważania
Środowiska pracy Część i Projekt Części mogą być używane razem przy zachowaniu pewnej ostrożności, umożliwiając tworzenie dość złożonych modeli. Na początek strony